Met het wereldkampioenschap voetbal voor de deur is het koffiedik kijken welk land de beste selectie heeft. Want een elftal van vedettes maakt nog geen team. Dat inzicht mogen alle organisaties zich in de oren knopen, stellen Janka Stoker en Harry Garretsen in hun nieuwste column voor het Financieele Dagblad.

De aftrap is pas op 11 juni, maar het wereldkampioenschap voetbal houdt de gemoederen al flink bezig. In de aanloop naar het toernooi hebben de nationale bondscoaches hun selecties bekendgemaakt. Welke spelers mogen mee en wie viel alsnog af? Het is gegarandeerd voer voor verhitte discussies onder de zelfverklaarde voetbalkenners. Tot de bal rolt, wordt de tijd gedood met de vraag of dit nu echt de beste selectie is die het land in kwestie op de been kan brengen.

In de kern komt het wel of niet selecteren van een speler vaak neer op de vraag hoe de individuele kwaliteit zich verhoudt tot die van anderen op dezelfde positie, en op hoe hij functioneert binnen het team. Als de kwaliteit van het elftal op het veld niet meer zou zijn dan de optelsom van de beste individuele spelers, dan was de selectie eenvoudig: neem simpelweg je beste spelers mee naar het WK.

De hamvraag voor succes op het WK is dus in welke mate een leider beter kan inzetten op het selecteren van óf de beste individuele spelers óf het beste team. Vergelijkbare patronen zijn aangetoond in organisaties. Die doen er vaak alles aan om de grootste talenten aan te trekken en te behouden. Dat lijkt een winnende strategie: van slimmere, goedpresterende individuele medewerkers kan een bedrijf alleen maar beter worden, toch?

Lees de volledige column op de website van het FD.