Begin september. We ontmoetten elkaar voor het eerst in een lokaaltje, ergens op de derde verdieping. We, dat zijn een klein groepje masterstudenten waarvan ik de meesten al van de bachelor NTC kende. "Hebben jullie de studiehandleiding gelezen? We moeten iets organiseren voor het vak Werkterreinen in de neerlandistiek."

Inderdaad, als bachelorstudent was ik al eens naar een ‘carrièrecongres’ geweest. Ik vond het heel interessant, omdat er neerlandici kwamen vertellen over hun werk. Dat het werd georganiseerd door studenten van de master Neerlandistiek, kwam als een verrassing. Van tevoren wist ik eigenlijk niet of ik dat leuk vond. Lezen en studeren was prima, maar iets organiseren, paste dat bij mij?

Onze groep is ontzettend creatief en vindingrijk, dus al snel hadden we besloten dat we niet ‘gewoon’ presentaties wilden. Een ronde tafel leek ons veel leuker, waarbij we sprekers daadwerkelijk gingen interviewen in een interactieve setting. "Net zoals de Wereld Draait Door! Maar dan zonder Matthijs van Nieuwkerk." Gelukkig stonden we er niet alleen voor. Aan de docenten mochten we alles vragen. Vol goede moed gingen we dan ook aan de slag.

Zenuwen voor de interviews

Vóór het congres heerste nog een wat gespannen sfeer onder ons, interviewers zonder ervaring. Wél hadden we in de weken ervoor veel aandacht besteed aan de vragen en het inlezen over de vakgebieden van de sprekers. Ook hadden we afgesproken met Marit Evers, die met Nynke de Haan de podcast Leve(n) Lezen maakt. Ze gaf ons een spoedcursus interviewen vol tips en goede voorbeelden. Dat er niet zoveel publiek was als we hadden verwacht, maakte voor de zenuwen op de dag zelf eigenlijk niet uit. ‘Kunnen we niet nog terug?’ Nee, dit was het moment!

In het eerste interview opende Coen Peppelenbos, HBO-docent en uitgever, met een luchtige anekdote. Meteen sloeg de ontspanning over naar ons als interviewers. Veel van dingen die Coen doet, kwamen vrij pardoes op zijn pad. Hoewel hij eerst had gekozen voor de journalistiek, beviel de opleiding niet helemaal. Hij nam een afslag naar de literatuur. Bij de kans om met een vriend een literaire tijdschrift (nu Tzum) op te richten, kwamen literatuur en journalistiek weer samen. Ook Uitgeverij De Kleine Uil begon als een speels idee tussen hem en Peter ten Hoor. Nog steeds is dat hun passieproject. Een wijze tip die hij aan ons meegaf, was vaker ‘ja’ zeggen. Zelf had hij alleen spijt dat hij sommige kansen niet had gegrepen. "Zelfs als het mislukt, ben je een ervaring rijker."

Verschillende sprekers

Sigrid Leeuwerik, dit jaar gastdocent bij ons op de RUG, kon ons meer vertellen over hoe zij het onderwijs ervaarde als werkveld. Veel docenten doen er overigens nog iets naast, vertelde ze. Zij had de kans gegrepen om dit jaar gastdocent bij de RUG te zijn. Eerder werkte ze voor een educatieve uitgever, waar ze erachter kwam dat dat haar niet paste. Nu maakt ze het liefst haar eigen lesmateriaal, om zo vrijer te zijn in haar lessen.

Voor het derde interview spraken we met John Brouwer, communicatieadviseur. Hij leidde met zijn bedrijf de communicatie rond de Ringweg Zuid in Groningen, terwijl deze werd aangepakt en verbouwd. Een grote en complexe klus. De manier waarop met omwonenden omgegaan wordt, kan per regio verschillen. "In Amsterdam pakken ze de communicatie over zo’n groot bouwproject heel anders aan dan in Groningen, de mensen hier zijn veel nuchterder". Heel terloops benoemde John dat hij ambassadeur was van de Stichting Straatpoëzie Groningen, die zich inzet voor gedichten in de openbare ruimte. Ook weer verschillende functies en bezigheden!

Verborgen schatten en een geslaagde show

Dit jaar hadden we ook iemand uitgenodigd die nét was afgestudeerd. Kyra Grievink was als stagiair bij het Literatuurmuseum bezig geweest met het werk van Tonke Dragt. Door juist dat archief kwam ze erachter dat ze visueel werk heel interessant vond. Daarom werkt ze nu aan het werk van illustratoren Thé Tjong-Khing en Jeska Verstegen. Het is een deel opruimen, omdat het Literatuurmuseum zich voorbereidt op de verhuizing naar Utrecht in 2027. "Maar het werk in de archieven is ook het ontsluiten van een verborgen schat. We krijgen ontzettend veel binnen, eigenlijk veel te veel om te bewaren." Naast het ontsluiten had ze contact met Jeska over het werk en hoe dat gecategoriseerd kon worden. Zo deed ze nieuwe en interessante contacten op.

Kortom, leuke interviews en een betrokken publiek, dat ook goede vragen stelde. Daar was ik zelf ook blij mee, want dat bracht verdiepende discussies. Tijdens de interviews zelf was ik niet meer nerveus, maar vooral blij dat alles nu bij elkaar kwam. Een hele show van begin tot eind op poten gezet. Iets maken uit niets. Ik ben erachter gekomen dat een goed interview niet zomaar tot stand komt. Maar misschien zie ik mijn toekomstige zelf wel vaker op een podium zitten in gesprek met anderen. We waren in elk geval blij met het eindresultaat. Ondanks de zenuwen, toch missie geslaagd!