Een avontuur in Amsterdam

Het is donderdag 24 september om half twee. We staan, samen met eregast Lotte, in de Staalstraat in Amsterdam. Tegenover ons is het witte gebouw waar uitgeverij Das Mag zich bevindt. We gaan het gebouw binnen, zonder te weten wat we moeten verwachten. De begane grond is een soort kunstgalerie en café, waar mensen net hun koffiebestelling doorgeven aan een mevrouw. 

“Uhm, wij hebben een afspraak met Das Mag,” stamelen we. 

Ze brengt ons naar een trap. “Das Mag is helemaal boven,” zegt ze. We lopen de trap op. Op een deur op de eerste verdieping hangt een briefje: DAS MAG is nog een trap omhoog! Eenmaal boven aangekomen, komen we in een ruimte terecht met een stuk of zeven bureaus. Kasten tegen de muren en tegen de bureaus aan staan vol met boeken. Voor het raam hangt een hangmat. We worden verwelkomd door een van de redacteurs en maken kennis met de mensen achter de andere bureaus. 

“Jullie mogen gelijk mee naar achter!” , zegt de redacteur. “Er wordt net een nieuwe auteur getekend.” 

En daar mogen wij bij zijn! Het hoekje om is een grote vergadertafel en een keukentje. Aan tafel zitten Daniël van der Meer en Bowi van Onna, en de nieuwe auteur: Tjesse Riemersma. Daniël en Bowi zijn net het contract aan het doornemen met Tjesse, we vallen er middenin en schuiven snel aan. Ze beschrijven het contract vooral als bescherming van het boek en niet van de auteur of uitgeverij. Zo wordt het boek hopelijk zijn beste versie. Na het ondertekenen mag Tjesse een Das Mag-trui uitkiezen, wordt er een polaroidfoto gemaakt (nieuw beleid) en vertrekken hij en zijn partner met een tas vol boeken om de ondertekening te vieren. 

Minder boeken, meer aandacht

Nu zijn we alleen met Daniël en Bowi en mogen we alle vragen stellen die we willen. We beginnen met een wat uitgebreider voorstelrondje. Alle medewerkers vertellen wat zij precies doen bij Das Mag en hoe ze daar terecht zijn gekomen. Sommige paden zijn best logisch: via de kunstacademie naar grafisch vormgever van de boeken of via Nederlands studeren naar de communicatie van de uitgeverij. Maar er was ook iemand die geschiedenis had gestudeerd en nu redactiewerk deed en Daniël zelf had politicologie gestudeerd voor hij Das Magazine oprichtte. Je kunt dus via verschillende wegen terechtkomen bij een literaire uitgeverij en er werken (anders dan wij toch eigenlijk stiekem dachten) niet alleen redacteurs. Het is allereerst een bedrijf dat gerund moet worden.

Het unieke aan Das Mag is dat het een kleine literaire uitgeverij is. Dit is een bewuste keuze en ze doen er alles aan om het ook zo te houden. In 2015 richtte Daniël met Toine Donk de uitgeverij op met de missie om minder boeken uit te geven met meer aandacht. Daniël sprak met trots dat dit, ruim 10 jaar later, nog steeds lukt, ondanks dat ze steeds meer schrijvers in hun map hebben zitten. Zo geeft Das Mag ongeveer twintig boeken per jaar uit. Ze zorgen ervoor dat alle redacteuren volledig achter het manuscript staan en ze vinden het belangrijk dat de schrijver bewust voor Das Mag heeft gekozen. 

Het leuke aan een kleine uitgeverij vinden Daniël en Bowi dat ze ook met een klein team werken. Ze zitten allemaal in één ruimte, waardoor ze het hele proces van begin tot eind meekrijgen. Het leukste aan bij Das Mag werken vindt Daniël dan ook dat hij de droom van een auteur om een boek uit te geven, mede mogelijk maakt. Ook Bowi vertelde dat hij elke dag met plezier naar zijn werk gaat, en het leukste vindt hij dat Das Mag zich in een niche bevindt, waardoor zij als uitgeverij ook invloed kunnen uitoefenen op die niche. 

Wij zijn tenslotte nog wel benieuwd naar de ontvangst van de boeken. Maakt een goede of een slechte boekrecensie veel uit voor de uitgeverij? Lezen ze alle recensies die uitkomen? Daniël laat ons een groepsapp zien met het team, specifiek gefocust op één boek. “We volgen alles wel,” zegt hij. In zo’n groepsapp delen ze alles wat er gepubliceerd of besproken wordt over een van hun boeken. “Vroeger gebeurde boekbesprekingen ook nog veel op TV,” voegt Bowi toe, “maar dat is nu veel minder.” Ze vertellen dat het voor de uitgeverij minder belangrijk is hoe goed een boek ontvangen wordt, maar dat het vooral veel met de auteurs doet. Slechte recensies kunnen het proces van een volgend boek vermoeilijken, maar als een boek goed wordt ontvangen werkt een auteur vaak met plezier aan een volgend boek. 

Na deze welkome ontvangst en ons vragenvuur moeten Daniël en Bowi weer door naar volgende afspraken. Wij struinen nog even door Amsterdam en gaan enthousiast en met heel veel antwoorden weer terug naar het noorden.