Allereerst betreur ik het heel erg dat ik deze discussie online moet volgen. Toen ik in september vorig jaar met de voorbereidingen begon om de maand mei bij mijn promotor in Tübingen door te brengen, was het nog de bedoeling dat de beslissing over de toekomstige governance van de RUG nu allang genomen zou zijn. En toen ik gisteren deze tekst schreef, dacht ik nog dat er vandáág zou worden gestemd.

Een Ruimtelijke Wetenschappen-collega, die deze vergadering online volgt, stuurde me vanmorgen twee berichtjes. Het eerste was vol opluchting dat onze faculteit voorlopig blijft bestaan; het tweede sprak de angst uit dat we nu, na het zoveelste uitstel, in feite afstevenen op nóg een jaar onrust en onduidelijkheid.

Diezelfde dubbelzinnigheid voel ik ook. Enerzijds vind ik het te prijzen dat het CvB oog en oor heeft voor de signalen uit de RUG-gemeenschap – dat harmonisatie op draagvlak kan rekenen, maar het samenvoegen van faculteiten op dit moment niet – en bereid is om bij te sturen. Anderzijds verbaast het me dat dit voortschrijdend inzicht pas vanmorgen om halftien met ons werd gedeeld, terwijl de voornoemde signalen al maandenlang worden gegeven. Waarom heeft het bestuur al die tijd volgehouden dat herziening van de RUG-governance per se volgens de befaamde ‘houtskoolschets’ moest? Dat het niet anders kon, dat we daar op moesten vertrouwen, en, recentelijk steeds vaker, dat het de enige manier zou zijn om gedwongen ontslagen te voorkomen?

Voor het vervolg van de ontwikkeling van een toekomstbestendige RUG, op basis van een herzien voorstel in juni, wil ik me nadrukkelijk aansluiten bij de oproep die collega Manuel Reyes eerder in zijn statement heeft gedaan: Laat dit een door en door democratisch proces zijn, bottom-up vanaf het begin, waarbij staf en studenten actief meedoen in de probleemanalyse en het ontwerpen van oplossingen, in plaats van alleen te kunnen reageren op wat centraal wordt bedacht. Dit lijkt mij de enige manier om te komen tot een echte vijfde-generatie-universiteit, waar een bloeiende academische gemeenschap samen de dromen en doelen uit het strategisch plan verwezenlijkt. Het lijkt me ook een broodnodige eerste stap in het herstellen van de morele schade die het tot nu toe doorlopen proces bij sommige collega’s berokkend heeft.

Automated English translation with Mistral

First and foremost, I deeply regret that I have to follow this discussion online. When I started preparations in September last year to spend the month of May with my supervisor in Tübingen, the decision about the future governance of the RUG was supposed to have already been made. And when I wrote this text yesterday, I still thought the vote would take place today.

A colleague from Spatial Sciences, who is also following this meeting online, sent me two messages this morning. The first expressed relief that our faculty will continue to exist for the time being; the second conveyed fear that, after yet another delay, we are now heading toward another year of unrest and uncertainty.

I feel the same ambivalence. On the one hand, I commend the Executive Board for listening to the signals from the RUG community – that harmonization can count on support, but merging faculties at this moment cannot – and for being willing to adjust course. On the other hand, I am surprised that this evolving insight was only shared with us this morning at 9:30 AM, while the aforementioned signals have been coming in for months. Why has the administration insisted all this time that the revision of RUG governance had to follow the infamous "charcoal sketch"? That it couldn’t be done any other way, that we had to trust the process, and, more recently, that it was the only way to prevent forced redundancies?

For the continuation of developing a future-proof RUG, based on a revised proposal in June, I want to explicitly align myself with the call made by my colleague Manuel Reyes in his statement: Let this be a thoroughly democratic process, bottom-up from the start, in which staff and students actively participate in problem analysis and solution design, rather than merely reacting to centrally devised plans. To me, this seems the only way to achieve a true fifth-generation university, where a thriving academic community collectively realizes the dreams and goals outlined in the strategic plan. It also seems to me a much-needed first step in repairing the moral damage that the process so far has inflicted on some colleagues.