Organisatorische ontwikkeling

Bij de oprichting van de ChristenUnie op 22 januari 2000 bleven de twee fusiepartijen RPF en GPV binnen de ChristenUnie bestaan. Op 31 december 2003 werden beide partijen opgeheven en was de fusie compleet met een grondige herziening van de partijstatuten. In de eerste jaren werd de partij redelijk strak door het bestuur geleid. De vrees was dat interne discussie zou leiden tot een strijd tussen de twee bloedgroepen, RPF en GPV. Naarmate de fusie meer vanzelfsprekend werd, ontstond er meer ruimte voor discussie en kreeg de partij een steeds democratischere vorm. Dit is goed terug te zien bij de congressen. Bij de eerste congressen van de ChristenUnie hadden zelfs lokale afdelingen geen spreekrecht. Tegenwoordig hebben alle leden toegang tot spreekrecht op het congres. In dezelfde periode doorliepen meer politieke partijen een soortgelijk proces van democratisering, dat dus niet alleen samenhangt met het fusieproces. 

Een ingrijpende organisatorische wijziging bij de ChristenUnie was het afschaffen van de lokale kiesverenigingen in 2014. Deze zijn vervangen door lokale afdelingen. In de praktijk heeft dit niet tot grote veranderingen geleid, maar juridisch is er wel een groot verschil. De kiesverenigingen waren in feite onafhankelijke verenigingen, die ervoor kozen om zich aan te sluiten bij de landelijke ChristenUnie. De lokale afdelingen daarentegen zijn onderdeel van de landelijke vereniging de ChristenUnie.