A psychosocial analysis of LGBTQIA+ activism in Brazil
Respons van LGBTQIA+ activisten in Brazilië op politiek geweld
Hoe gaan LGBTQIA+ activisten in Brazilië om met politiek geweld en hoe ontwikkelen zij vormen van verzet, bewustzijn en psychosociale reparatie? Daarover gaat het onderzoek van Gabriel Castro de Siqueira Junior, dat is gebaseerd op bevrijdingspsychologie, intersectionaliteit en transfeminisme. Het benadert onderdrukking en verzet als dialectisch verweven processen die worden gevormd door historische en geopolitieke omstandigheden. Het onderzoek erkent activisme als een plaats van kennisproductie en benadrukt daarmee het belang van het integreren van activistische kennis in beleid, pedagogiek en gemeenschapspraktijken. Dat kan structureel onderbouwde, bevestigende en collectief georiënteerde reacties op systemisch geweld ondersteunen.
De dissertatie bestaat uit drie studies. De eerste studie richt zich op discriminatie, psychosociaal letsel en verzet onder zwarte travestis- en transvrouwen in de stad São Paulo. Vanuit het Braziliaanse Vulnerability and Human Rights-raamwerk analyseert de studie hoe cumulatief geweld, institutionele verwaarlozing en gendergeracialiseerde uitsluiting psychosociaal letsel produceren, terwijl collectieve organisatie, genderbevestigende ruimten en esthetische heruitvinding functioneren als relationele praktijken waarmee deelnemers veiligheid, erkenning en continuïteit van leven trachten te waarborgen. De tweede studie ontwikkelt het Model of Psychosocial Harm and Trauma (MPHT) als een theoretische bijdrage aan de bevrijdingspsychologie en gender- en seksualiteitsstudies.
De derde en belangrijkste studie is een participatief onderzoeksproject met LGBTQIA+ activisten uit São José dos Campos. Met behulp van een kwalitatief participatief ontwerp en reflexieve thematische analyse onderzoekt het hoe activisten systemisch geweld begrijpen en daarop reageren binnen elkaar kruisende systemen van cisheteroseksisme, racisme, economische uitbuiting en religieus fundamentalisme. De analyse suggereert dat activisme tegelijkertijd een plek is waar schade zich ophoopt en waar relatieve psychosociale opheffing mogelijk wordt.