Skip to ContentSkip to Navigation
AlumniBlijf betrokkenAlumnus schrijft verhaal

Sluitingstijd, Mathilde Broeks

Ding, dong, dang. ‘Dames en heren, de bibliotheek gaat over enkele minuten sluiten.´ Aldus de vriendelijke mannenstem die dagelijks om even voor zes door de luidsprekers van leescafé Belcampo klonk. Welk gezicht er schuilging achter de stem, dat wist ik niet.
Jarenlang was Belcampo mijn stek om te studeren, te schrijven en rare snijbonen te observeren. Terwijl de rest van studerend Groningen in de Universiteitsbibliotheek vocht om een studieplek van een halve vierkante meter, streek ík altijd moeiteloos neer aan een vorstelijke tafel naast de kachel. De bar van Belcampo werd bemand door Aaltje en Margreet, de meest aandoenlijke koffiedames die ik ooit heb ontmoet. Wanneer ik een cappuccino bestelde dan verstond Aaltje mij doorgaans verkeerd, hoe duidelijk ik ook sprak. ‘N kòpke thee,´ zei ze dan, ´komme eran.´ Als ik vroeg om een broodje dat niet met zoveel woorden op de menukaart stond, dan keek Aaltje me een moment radeloos aan en worstelde Margreet panisch met de toetsen op de kassa. Tussen de bedrijven door bespraken de dames de dingen des levens. Het nieuwe speelgoed van de kleinkinderen, de roze kruimeldief van Blokker, de hamsterweken…
Belcampo had, behalve mij, een drietal vaste klanten. Aan de klank van hun voetstappen hoorde ik of het Jaap, Fred of Adriaan was die het café binnenstapte. Jaap was een stille in den lande en zat veelal aan een eenpersoonstafeltje bij het raam. Af en toe mompelde hij iets wat op een scheldwoord leek. Fred schuifelde meerdere keren per dag door het café om de afruimwagen op smakelijke etensresten te inspecteren. Adriaan was de luidruchtigste van het stel. Regelmatig joeg hij Aaltje en Margreet op de kast door ellenlang op de klantenbel die naast de kassa stond te drukken.
Als het sluitingssein had geklonken stroomde Belcampo snel leeg. Ik ging meestal nog even naar de wc, met het doemscenario in mijn hoofd dat het personeel de bieb ondertussen zou sluiten en ik de nacht in de bieb zou moeten doorbrengen. Steevast om klokslag zes uur wentelde ik door de draaideur naar buiten. En dan hoorde ik nog een keer die vriendelijke stem: de bieb – gaat – sluiten.

Mathilde Broeks (1988) / Rechtsgeleerdheid 2011
(Thema: sluitingstijd)

Laatst gewijzigd:31 maart 2015 16:26