Skip to ContentSkip to Navigation
AlumniBlijf betrokkenAlumnus schrijft verhaal

Bij weer en wind / Mathilde Broeks

In het najaar van 2007 zag ik hem voor het eerst. Er stond een straffe wind en de hemel kon zijn tranen ternauwernood bedwingen. Verkleumd stond ik in de rij bij de notenkraam op de Vismarkt. Vanuit mijn rechterooghoek zag ik een man aan komen waggelen. Ik draaide mijn hoofd en keek hoe hij de hobbelige stenen van het marktplein trotseerde. Met gepaste verwondering observeerde ik zijn voorkomen. Hij droeg een korte broek gecombineerd met een smoezelig shirt waaronder zo nu en dan een streep blote buik oplichtte. Aan zijn onderbenen slobberden regenlaarzen, blauwe met gele stippen. Op zijn hoofd wapperde een verwaarloosd bosje haar en zijn spleetogen blikten door een uilenbril. Ik noemde hem Harold, Harold Hooglaars.

In de tijd die volgde zag ik Harold opeens overal opduiken. Hij hield van de straat. Extreem weer greep hij aan om zich in de stad te etaleren. Racete ik in mijn regenpak van huis naar faculteit, dan vertoefde hij op een bankje naast de Martinitoren. Zat ik met een wollen sjaal om mijn hals te studeren in café Belcampo, dan kuierde hij ondergesneeuwd langs het raam. Zijn korte broek en regenlaarzen waren hem dierbaar, hij droeg ze altijd. Ik vond Harold verre van aantrekkelijk, maar zijn nonchalance en idiotie intrigeerden me. In de zomer van 2012 besloot ik mijn heil in Amsterdam te zoeken. Met pijn in mijn hart nam ik afscheid van Harold en onze wegen scheidden.

Vorige week dronk ik koffie op de Prinsengracht. Dromerig keek ik door het raam naar buiten. Het miezerde en waaide stevig. In de verte zag ik gele stippen bewegen. Het was Harold, met korte broek en regenlaarzen. Hij wandelde een steegje in en verdween tussen de seks- en coffeeshops.

Mathilde Broeks (1988) / Rechtsgeleerdheid 2011

(thema: Bij weer en wind)

Laatst gewijzigd:24 maart 2017 17:09