Twee persoonlijke records na een week ziek op bed: Vera van Ditshuizen kon toch tevreden terugkijken op het onlangs gehouden World Cup Kwalificatietoernooi (WCKT). De schaatsster van PuurICT-BTZ combineert langebaan en marathon met haar studie geneeskunde aan de Rijksuniversiteit Groningen. “Ik ben heel blij dat ik zo mijn beide passies kan combineren.”

Voor Vera was het WCKT een toernooi met een beetje twee gezichten. Ze schaatste twee persoonlijke records, op de drie en vijf kilometer, maar moest de afvalkoers aan zich voorbij laten gaan omdat ze de week voor het WCKT nog ziek op bed lag. “Ik stond op de vrijdag voor het eerst weer op het ijs, dus dat ik twee keer een pr heb gereden is in principe gewoon heel goed natuurlijk,” kijkt ze toch tevreden terug.

Naast de afvalkoers, de nieuwe vorm van de mass start, moest ze ook afzeggen voor de marathon die op de zaterdagavond werd afgewerkt in Heerenveen. Vera was het marathonseizoen prima gestart met een tweede plaats in Amsterdam en een elfde in Utrecht. Vera: “Ik zat in Utrecht zelf niet in de kopgroep, maar twee ploeggenoten wel. Dat is het leuke aan de marathon.” Eén van die ploeggenoten was Veerle van Koppen die Biomedical Engineering studeert aan de RUG.

Langebaan en marathon versterken elkaar

Marathon en langebaan. Vera geniet van beide disciplines. Vaak wordt haar gevraagd wat voor haar belangrijker is, maar die keuze maakt ze niet. “Voor mij zijn beide even belangrijk. Het is echt een combinatie. Het vult elkaar gewoon supergoed aan. Aan de ene kant heb je de techniek die ik nodig heb op de langebaan. Die gebruik ik ook in de marathon om efficiënter te rijden. En de hardheid en de conditionele kant in de marathon neem ik weer mee op de langebaan. De afwisseling is gewoon lekker.”

Dit seizoen bestaat wel voor een groot deel uit marathons omdat er niet veel mogelijkheden zijn om langebaantoernooien af te werken. “Eigenlijk alleen nog het NK Allround,” weet Vera. “Want de NK Afstanden valt in de periode dat wij met de marathonschaatsers op de Weissensee zijn.”

Genieten en afzien op de Weissensee

De Weissensee in Oostenrijk. Iedere marathonschaatser wil daar bij zijn. “Dit wordt mijn derde jaar. Het is zo anders. Het is scheuren kijken en schaatsen op een heel andere techniek. Maar het is echt genieten. De zon die soms opkomt achter de berg. Ik moet ook altijd huilen na een wedstrijd daar. Dat is zo raar. Je gaat ook heel diep. Dat doet ook iets met je.”

Van Amsterdam naar Groningen

Vera studeerde geneeskunde aan de VU in Amsterdam. “Voor het schaatsen moet je naar Thialf, naar Heerenveen. Daar woon ik ook. Maar dat is behoorlijk ver van Amsterdam. Dat werkt gewoon niet. Want ik wil allebei goed doen.” Daarom nam ze contact op met de RUG om daar de studie te vervolgen. “Ik ben heel blij met de meewerkend- en meedenkendheid van de RUG. Ik werd daar meteen heel warm ontvangen.”

“Het was in het begin wel erg wennen, want alles was weer nieuw. Maar gelukkig waren er heel veel fijne mensen die me daar heel erg bij geholpen hebben zoals medestudenten. En ik kan me ook wel snel aanpassen aan nieuwe dingen.”

Zelf plannen en initiatief nemen

Schaatsen en studeren vraagt veel planning. “Bij alle verplichte onderdelen moet ik er gewoon zijn. Dus maandagochtend ben ik gewoon om negen uur sharp in Groningen. En colleges probeer ik zoveel mogelijk met zelfstudie te doen. Dat is veel, maar ik kan het zelf inplannen.

Vera weet als geen ander dat goed communiceren en zelf initiatief nemen enorm belangrijk is bij de combinatie topsport en studie. “Als je zelf het initiatief neemt, dan zijn mensen heel meedenkend en willen ze echt wel meewerken. Dat geldt ook voor de docenten. Dat heeft mij positief verrast. Als je goed communiceert, dan is er vaak veel mogelijk. Ik ben heel blij dat ik zo mijn beide passies kan combineren.”

Een goede arts heeft meer nodig dan kennis

Vera wil na haar studie zeker iets met geneeskunde gaan doen. “Wat precies weet ik nog niet, maar ik wil wel die richting op. De theorie van hoe alles werkt vind ik ongelooflijk interessant. Maar ook de communicatie. Hoe ga je gesprekken aan met de patiënt? Hoe voelt iemand zich gehoord?”

“De communicatievaardigheden hebben, denk ik, een veel grotere rol gekregen in het onderwijs. Een goede arts ben je niet als je alleen maar heel veel kennis hebt. De benadering, de menselijkheid, is ook belangrijk. Je wilt informatie van iemand hebben om bijvoorbeeld een goede diagnose te kunnen stellen. Maar als je mensen niet op hun gemak stelt, gaan ze ook niet het achterste van hun tong laten zien. Juist dat vind ik leuk. Om dat uit te zoeken.”