Public participation in energy governance
Burgerparticipatie in het energiebeleid; Wetgeving, praktijk en een hybride participatief kader in Nigeria
Dit proefschrift onderzoekt hoe burgerparticipatie in het energiebeleid in Nigeria effectiever kan worden gemaakt. Het gaat in op de kloof tussen de formele erkenning van participatie in de wetgeving en de beperkte invloed die de betrokken gemeenschappen kunnen uitoefenen op beslissingen over energieprojecten. Het onderzoek ontwikkelt en verfijnt het normatieve 4D-kader van Perlaviciute (Dialoog, Diversiteit, Deliberatie en Besluitvormingsbevoegdheid) als basis om te beoordelen of participatie zinvol is en niet louter procedureel.Aan de hand van doctrinaire en vergelijkende juridische analyse onderzoekt het proefschrift regionale kaders voor publieke participatie, waaronder het Verdrag van Aarhus en de Overeenkomst van Escazú, de Nigeriaanse energie- en milieuwetgeving, en overeenkomsten inzake het delen van effecten en voordelen (Impact and Benefit Sharing Agreements, IBSA’s) die zijn ontwikkeld in rechtsgebieden zoals Canada en Australië. Deze juridische analyse wordt gecombineerd met empirisch onderzoek onder overheidsfunctionarissen, burgers en belanghebbenden uit de gemeenschap, waaronder op scenario’s gebaseerde enquête-experimenten en vervolginterviews.Uit het onderzoek blijkt dat de Nigeriaanse kaders voor publieke participatie belangrijke mogelijkheden bieden voor informatieverschaffing en raadpleging, maar niet consequent zorgen voor diversiteit, beraadslaging of zinvolle invloed op de besluitvorming. IBSAs kunnen meer mogelijkheden bieden voor onderhandeling, juridisch bindende toezeggingen en invloed van de gemeenschap, maar deelnemers beschouwden particuliere overeenkomsten niet als een toereikende vervanging voor het publiekrecht. De empirische bevindingen wijzen daarentegen op een voorkeur voor het combineren van beide benaderingen.Het proefschrift stelt daarom een hybride participatiekader voor waarin het publiekrecht procedurele waarborgen, transparantie, verantwoording en regelgevend toezicht biedt, terwijl IBSAs deze mechanismen aanvullen door middel van onderhandelde participatie op projectniveau. Het concludeert dat effectieve participatie de interactie vereist van dialoog, diversiteit, beraadslaging en beslissingsbevoegdheid, ondersteund door juridische en institutionele regelingen die in staat zijn om participatie te vertalen van formele naleving naar betekenisvolle invloed.