A timely dementia diagnosis – from recognition to decision-making across care settings
Een tijdige dementiediagnose: van herkenning van symptomen tot samen keuzes maken ten aanzien van diagnostiek
Bij veel mensen wordt dementie pas vastgesteld wanneer de klachten al ernstig zijn. Patiënten en naasten zoeken niet altijd hulp, en als ze dat doen, gaan zorgverleners niet altijd in op hun zorgen. In dit proefschrift onderzoekt Fleur Visser waarom het lang kan duren voordat dementie wordt herkend en wat zorgverleners nodig hebben om tijdig tot een diagnose te komen. ‘Tijdig’ betekent hierbij: passend bij de situatie en voorkeuren van patiënt en naasten.
De resultaten laten zien dat een tijdige diagnose meer vraagt dan medische kennis. Huisartsen vinden het bespreken van een vermoeden van dementie en de keuzes daarna lastig. Zorgverleners moeten samen met patiënt en naasten kiezen tussen opties, zoals afwachten, onderzoek bij de huisarts of op de geheugenpoli. Huisartsen vinden het extra moeilijk als de patiënt de achteruitgang niet inziet en geen onderzoek wil. Niet elke huisarts voelt zich bekwaam om dementie vast te stellen of er is twijfel over het nut van een diagnose. Duidelijkheid over hun rol en verantwoordelijkheden helpt, evenals samenwerking met andere zorgverleners, zoals praktijkondersteuners en specialisten ouderengeneeskunde.
In het ziekenhuis worden geheugenproblemen niet goed herkend. Artsen en verpleegkundigen willen hier beter rekening mee houden tijdens behandelingen van andere ziektes, maar geven aan dat zij meer kennis en tijd nodig hebben.
Fleur Visser concludeert dat een tijdige dementiediagnose begint bij het bespreken van zorgen, goede samenwerking tussen zorgverleners en een aanpak die aansluit bij de persoon achter de patiënt.