Rethinking Empowerment

Van individueel zelfvertrouwen naar collectieve verandering: een herinterpretatie van empowerment

“Empowerment” is een van de meest gebruikte woorden binnen het hedendaagse feminisme. Het duikt op in sociale media, reclame, het bedrijfsleven en politieke discussies. Maar terwijl het woord steeds populairder is geworden, is de betekenis verschoven. Waar empowerment ooit verwees naar een collectieve strijd om onderdrukkende machtsstructuren aan te vechten en te veranderen, wordt het nu vaak gebruikt om individueel zelfvertrouwen, keuzevrijheid, of zelfexpressie te beschrijven — zelfs wanneer die keuzes worden gemaakt onder ongelijke omstandigheden.

In dit proefschrift onderzoekt Ruby Schofield hoe deze verschuiving tot stand is gekomen en waarom die van belang is. Aan de hand van een historische analyse van het begrip vanaf de jaren zestig tot nu, laat Schofield zien dat empowerment is veranderd van een politiek project gericht op het veranderen van machtsverhoudingen naar een taal om je positie daarbinnen te bepalen en te optimaliseren.

Ze stelt dat deze verandering steunt op een sterk geïndividualiseerde opvatting van vrijheid en autonomie, die onvoldoende zichtbaar maakt hoe sociale normen en structurele ongelijkheid onze mogelijkheden en voorkeuren vormgeven. Als gevolg hiervan worden praktijken die zich aanpassen aan onrecht vaak gevierd als “empowering”.

Als reactie hierop stelt Schofield een herziene interpretatie van empowerment voor. Empowerment moet niet simpelweg worden beschreven als zelfvertrouwen hebben of keuzes maken. In plaats daarvan zou het moeten verwijzen naar het proces waarbij individuen en groepen werken aan het transformeren van de sociale relaties die onderdrukking voortbrengen en in stand houden. Vanuit dit perspectief hangt echte persoonlijke empowerment af van collectieve verandering en kan deze niet worden gereduceerd tot persoonlijke vrijheid alleen.