Sunken driftwood
Riffen van boomgaardafval stimuleren biodiversiteit in de Waddenzee
Gedurende honderden miljoenen jaren werden enorme hoeveelheden groot hout vanuit rivieren en beboste kustlijnen naar zee geëxporteerd. Sinds de domesticatie van het landschap, de omzetting van bossen in landbouwgrond en stedelijke ontwikkeling, samen met rivierbouwkundige maatregelen zoals dammen, dijken en puinvangputten, is deze regelmatige stroom van hout naar zee sterk verminderd of zelfs verdwenen. Dit grote drijfhout bood vroeger regelmatig vernieuwde, grote, stabiele, harde bodemhabitats voor grote aantallen watergebonden dieren en voerde tevens voedingsstoffen vanaf land af naar zee.
Voor zijn onderzoek bootst Jon Dickson deze grote, complexe historische houtstructuren, zoals wortelkluiten, na door 'bomenriffen' te bouwen van boomgaardafval in de permanent onderwater gelegen delen van de Nederlandse Waddenzee. Deze bomenriffen bieden een grote hoeveelheid hoog harde voedingsbodem, wat resulteerde in de groei van talloze macroalgae- en diersoorten op de bomen; de soortenrijkdom nam toe met de hoogte boven de zeebodem.
Mobiele soorten bleken 6x zo talrijk, 10% groter en 7x zo biodivers als nabijgelegen zandige controlegebieden. Bomenriffen kunnen mogelijk gedeeltelijk de historische ecosysteemdiensten nabootsen die gezonken hout vroeger leverde. Daardoor kunnen ze een kosteneffectieve methode zijn om estuariene en mariene ecosysteemherstel op te schalen.