Networking rural accessibility
Beter bereikbaar platteland
De bereikbaarheid van landelijke gebieden staat onder druk door toenemende reisafstanden en reistijden naar dagelijkse voorzieningen, in combinatie met afschaling van het openbaar vervoer. Hoewel autobezit voor de meeste inwoners van landelijke gebieden deelname aan dagelijkse activiteiten mogelijk blijft maken, zorgt het voor uitsluiting van mensen zonder auto, wat vragen oproept vanuit het perspectief van vervoersrechtvaardigheid.
Multimodale integratie van traditioneel, lijngebonden openbaar vervoer, vraagafhankelijk vervoer en deelmobiliteit wordt gezien als een strategie om de dekking in tijd en ruimte van het vervoersaanbod in gebieden met lage dichtheden te verbeteren. Mobiliteitshubs faciliteren daarbij de overstap tussen trunk- en feeder-systemen. Tegelijkertijd is de implementatie hiervan complex, omdat institutionele afstemming vereist is tussen publieke en private actoren die opereren over verschillende modaliteiten en ruimtelijke schaalniveaus.
Dit onderzoek richt zich op de randvoorwaarden voor de effectieve governance van multimodaal vervoer en geïntegreerde mobiliteitshubs in landelijke gebieden. Daartoe wordt een conceptueel raamwerk ontwikkeld dat is opgebouwd rond functionele verwevenheid, institutionele afhankelijkheid en ruimtelijke schaal, en dat wordt toegepast in verschillende fasen van de beleidscyclus.
Het onderzoek is geworteld in een pragmatische onderzoeksfilosofie en hanteert een mixed-methods benadering.De bevindingen laten zien dat multimodale integratie in landelijke gebieden vraagt om voldoende ruimtelijke schaal, een evenwicht tussen centrale coördinatie en lokale aanpasbaarheid, en clique-coördinatie om beleidsnetwerken over modaliteiten en bestuurslagen heen met elkaar te verbinden, waardoor de bereikbaarheid van landelijke gebieden kan worden versterkt.