Defining the Ritual, Analyzing Society The social significance of material culture in pre-Roman cult places of Latium Vetus
Rituele objecten in votiefdepots
Het wijden van votiefobjecten was een belangrijk onderdeel van cultusactiviteiten in de antieke wereld, zoals duidelijk wordt geïllustreerd door de vele votiefdepots aangetroffen in Italië en hierbuiten. Traditioneel gezien worden artefacten aangetroffen in votiefdepots vaak simpelweg beschouwd als ‘votiefgiften’, wijdingen aan de godheid/goden. Een dergelijke uniforme benadering doet echter afbreuk aan de variëteit aan functies die deze objecten mogelijk hebben vervuld in het heiligdom. Tanja van Loon onderzocht voor haar promotie dat wat alle votiefdepots met elkaar gemeen hebben: de rituele objecten.
Centraal in haar proefschrift staat een casus: het heiligdom Laghetto del Monsignore (Lazio, Centraal-Italië). De analyse van de rituele objecten toont aan dat het heiligdom van Laghetto del Monsignore van de 10de tot 5de eeuw werd gefrequenteerd, met een piek in gebruik tussen 650 en 525 voor Christus. De functionele analyse van de artefacten duidt op continuïteit van bepaalde rituele activiteiten over een langere periode in het heiligdom, waaronder het gebruik van kookpotten en kommen in offermaaltijden, het gebruik van miniatuur aardewerk en aardewerk van normale afmetingen als containers voor offers, en rituele objecten, zoals bijvoorbeeld broches en weefgerei, die werden geofferd als object an sich. Bovendien kon een aantal kortdurende praktijken worden geïdentificeerd, die te associëren zijn met banketceremonies georganiseerd door de elite. Daarnaast heeft de focus op de materiële manifestatie van rituele praktijken in combinatie met een regionale en lokale contextualisering van het heiligdom bijgedragen aan een beter begrip van de functie van het heiligdom en haar inbedding in de lokale gemeenschap alsook van gelijktijdige maatschappelijke ontwikkelingen.