Managing human-wildlife conflict along hard boundaries of African protected areas through fencing
Mens-wildconflicten beperken rond Afrikaanse beschermde gebieden met omheiningen.
Menselijke activiteiten met hoge intensiteit langs de grenzen van beschermde gebieden in het westelijke Greater Serengeti-ecosysteem hebben het conflict tussen mens en wild versterkt en geleid tot het gebruik van omheiningen als mitigatiemaatregel. Michael Kimaro evalueerde in zijn studie een elektrisch hek van 30 km dat was ontworpen om heringevoerde zwarte neushoorns te beschermen en het mens–olifantconflict (HEC) te verminderen, waarbij zowel ecologische als sociaaleconomische effecten werden onderzocht.
De resultaten toonden aan dat het hek HEC aanzienlijk verminderde, de relaties binnen de gemeenschap verbeterde en sterke lokale steun kreeg, hoewel het ook enige illegale jacht mogelijk maakte, wat de noodzaak van effectieve monitoring benadrukt. Analyse van het landgebruik liet zien dat omheiningen het akkerland in omheinde dorpen vergrootten ten koste van graasland, wat leidde tot een verplaatste begrazingsdruk en tot conflicten tussen enkele pastoralisten met grote veestapels.
Het hek verstoorde de migratie van gnoes niet, wat suggereert dat een juiste plaatsing zonder het blokkeren van aangrenzende beschermde gebieden HEC kan verminderen en tegelijkertijd migrerende soorten kan beschermen. Evenzo bleef de abundantie van grote zoogdieren stabiel, hoewel subtiele veranderingen in soortinteracties en activiteitspatronen werden waargenomen.
Vegetatiestudies toonden aan dat omheiningen de grasbiomassa verhoogden en houtige begroeiing beperkten door illegale begrazing te voorkomen, maar leidden ook tot een afname van de grasdiversiteit. Over het algemeen bleek de omheining effectief, maar met sociale en ecologische kosten. De studie concludeert dat gerichte toepassing, participatie en monitoring essentieel zijn voor duurzame co-existentie.