Tracing Coastal Resilience in Sri Lanka
Wat oude schelphopen in Sri Lanka vertellen
Het proefschrift van Thilanka Siriwardana beschrijft de interacties op lange termijn tussen kustgemeenschappen en hun omgeving in het noordwesten van Sri Lanka aan de hand van schelpmiddens (oude afvalhopen die grotendeels bestaan uit de schelpen van gegeten weekdieren), op basis van archeologisch en archeomalacologisch onderzoek. Siriwardana heeft vanuit een historisch-ecologisch perspectief de relaties tussen mens en mariene weekdieren tijdens het Laat-Pleistoceen en Holoceen onderzocht.
Hoewel schelpafzettingen in Zuid-Azië talrijk zijn, blijft onze kennis over vroege kustexploitatie beperkt door het geringe archeologische onderzoek hiernaar. Om dit kennishiaat te verkleinen, hanteert Siriwardana een multiproxybenadering op drie soorten vindplaatsen met schelpafzettingen langs de kust van Mannar-Jaffna.
De resultaten tonen aanzienlijke variatie in ruimte en tijd tussen de onderzochte schelpafzettingen, wat wijst op verschillende afzettingsgeschiedenissen en bewaringsomstandigheden. De Pleistocene assemblages wijzen op beperkte, maar een gerichte verzameling van schelpdieren in dynamische estuariene omgevingen, terwijl de Laat-Holocene schelpmiddens duidelijker bewijs leveren voor systematische en intensievere verzameling, verwerking en verwijdering van schelpdieren. Daarnaast interpreteert dit proefschrift schelpmiddens als indicatoren van adaptieve kustlevenswijzen, in plaats van uitsluitend als afvalcontexten of proxy voor milieureconstructies. Daarmee draagt deze studie ook bij aan discussies over kustbestendigheid, de menselijke ecologische handelingskracht en geschiedenis van Zuid-Azië.