Motor teaching in rehabilitation practice
Motorische training in de revalidatiepraktijk
Hoe ondersteunen professionals in de revalidatiepraktijk hun patiënten bij het (opnieuw) leren van motorische vaardigheden? Dit proefschrift van Jorine Schoenmaker onderzoekt welke aanleerstrategieën behandelaars gebruiken tijdens oefensessies om het motorisch leerproces van hun patiënten te bevorderen.
Om het gebruik van aanleerstrategieën te analyseren is een nieuw observatie-instrument (de OSOT) ontwikkeld op basis van de OPTIMAL-theorie. Deze theorie richt zich op drie kernfactoren: het bieden van eigen regie (autonomie), het beïnvloeden van zelfvertrouwen (verwachtingen) en het sturen van aandacht (intern – naar binnen in het lichaam, of extern – naar de omgeving). Met dit instrument is gedetailleerd in kaart gebracht welke aanleerstrategieën fysiotherapeuten en dansdocenten gebruiken bij kinderen met motorische coördinatieproblemen (Developmental Coordination Disorder), bij mensen met de ziekte van Parkinson en bij patiënten na een beroerte.
Bij alle drie de doelgroepen maken behandelaars voornamelijk gebruik van autonomie-ondersteunende en verwachtingen-verhogende strategieën (in tegenstelling tot therapeut-gestuurde of verwachtingen-verlagende strategieën) en van zowel externe als interne aandachtsfocus. Op het niveau van specifieke strategieën blijken er juist verschillen te zijn tussen de doelgroepen. Daarnaast blijkt maatwerk een belangrijk onderdeel te zijn van de praktijk; behandelaars stemmen hun aanleerstrategieën af op de kenmerken en behoeften van de individuele patiënt. Opvallend is ook dat therapeuten veelal deze keuzes lijken te maken op basis van ervaring, zonder dat zij dit altijd bewust doen.
Om de revalidatiepraktijk verder vooruit te kunnen helpen, is het van belang om het handelen van professionals en hun onderliggende keuzes en redeneringen te expliciteren, zodat effectieve elementen uit hun dagelijkse praktijk, evenals kansen voor verdere verbetering, kunnen worden opgemerkt.