Warm philosophy and the politics of science

Warme wijsbegeerte en de politiek van de wetenschap
Hoe moeten we in de filosofie theorieën bouwen over mensen? Dit is de centrale vraag waar het proefschrift van Thijs Ringelberg mee worstelt. Het werk bestaat uit twee onderdelen die in elkaar grijpen. Aan de ene kant bouwt het een begrip op van filosofie als een gesprek waar iedereen aan mee moet kunnen doen; aan de andere kant ontvouwt het verschillende kritieken op de formele sociale epistemologie van de wetenschap (FSEW).
Het begrip van filosofie als een gesprek wordt opgebouwd op basis van de filosofie van Jürgen Habermas. Het doel van het gesprek is om chocola te maken van wat het is om een mens in de wereld te zijn. Omdat alle mensen dezelfde gereedschappen hebben om tot zulk zelfbegrip te komen, moeten alle mensen in principe mee kunnen doen aan het gesprek. Voorwaarden van het filosofische gesprek zijn daarom openheid, welwillendheid en vertrouwen.
Er is echter een neiging binnen het filosofische gesprek om anderen enkel te verklaren, in plaats van naar hen te luisteren, en hen daarmee buiten te sluiten. Deze neiging wordt filosofische koudheid genoemd. FSEW is een voorbeeld van een koude discipline: het bouwt wiskundige modellen van wetenschappelijke gemeenschappen met als doel het verklaren en beïnvloeden van het gedrag van wetenschappers.
In het proefschrift wordt de aard van koudheid onderzocht door analyses van de geschiedenis, concepten, en beleidsgevolgen van formele wetenschapsmodellen zoals FSEW produceert. Tot slot pleit het ervoor FSEW “op te warmen” door een direct gesprek aan te gaan met de wetenschappers over wie zij spreekt.