Functioning of the regulatory framework on marine pollution from land-based sources in Tanzania
Het regelgevingskader op het gebied van mariene verontreiniging vanaf het land in Tanzania
Watervervuiling vanaf land vormt een grote uitdaging voor Tanzania, waar 90% van het industriële en huishoudelijke afvalwater onbehandeld in het oppervlaktewater wordt geloosd. Dit vormt een bedreiging voor de biodiversiteit en de volksgezondheid. Martin Massawe onderzocht wat het wettelijk kader in Tanzania is en op welke wijze handhavers en de rechterlijke macht worden betrokken om watervervuiling tegen te gaan.
Internationale verdragen, zoals UNLOS en de Nairobi Convention verplichten Tanzania om waterverontreiniging tegen te gaan. Het wettelijk kader in Tanzania is op zichzelf op orde. Desalniettemin zijn er grote belemmeringen, zoals de zeer restrictieve locus standi, de praktische immuniteit van de overheid, beperkte rechtsbijstand, terughoudendheid van ngo's, zwakke handhaving door toezichthouders en onvoldoende gerechtelijke expertise.
Massawe stelt verschillende hervormingen voor, zoals uitbreiding van de mogelijkheid om in het algemeen belang rechtszaken te voeren, afschaffing van de immuniteit van de overheid, verbetering van de rechtsbijstand, betrokkenheid van ngo's, opleiding van rechters, oprichting van gespecialiseerde rechtbanken en versterking van het toezicht. Deze veranderingen zouden de naleving van internationale verdragen en nationale wettelijke verplichtingen moeten verbeteren en uiteindelijk bijdragen aan een verbetering van de kwaliteit van het oppervlaktewater.