Optimizing TB treatment with Beta-lactams in intensive care settings
Optimalisering van TB-behandeling met bèta-lactam-antibiotica op de intensive care
Dit proefschrift van Simon Tiberi onderzoekt de behandeling van multidrugresistente (MDR) en extensief resistente (XDR) tuberculose (TB), met speciale aandacht voor het gebruik van bèta-lactam antibiotica en de zorg voor ernstig zieke TB-patiënten op de intensive care (ICU).
Het eerste deel richt zich op bèta-lactam antibiotica, met name carbapenems in combinatie met clavulaanzuur. Uit meerdere studies blijkt dat meropenem/clavulaanzuur effectief en goed verdraagbaar is bij patiënten met MDR- en XDR-TB. Vergeleken met imipenem/clavulaanzuur resulteerde meropenem in hogere percentages sputum- en kweekconversie en betere behandeluitkomsten. De meeste bijwerkingen waren mild en voornamelijk gastro-intestinaal. Het toevoegen van imipenem/clavulaanzuur aan een geoptimaliseerd achtergrondregime leidde daarentegen niet tot een duidelijke verbetering van de behandelresultaten. Een beschreven casus van Fanconi-syndroom tijdens langdurige behandeling benadrukt het belang van nierfunctiecontrole. Daarnaast bespreekt het proefschrift de farmacodynamische voordelen van meropenem en de veelbelovende rol van nieuwe orale carbapenems, die bredere toegang tot behandeling kunnen bieden. Tegelijkertijd wordt gewaarschuwd voor resistentieontwikkeling door ongecontroleerd gebruik van orale penems.
Het tweede deel behandelt TB-patiënten op de ICU. Een systematische review en een internationale multicentrische studie tonen aan dat deze patiënten een hoge mortaliteit hebben, met sterftecijfers rond 50%. Belangrijke risicofactoren zijn respiratoire insufficiëntie, orgaanfalen, ziekenhuisinfecties en vertraagde behandeling. Intraveneuze toediening van TB-medicatie, met name rifampicine, werd geassocieerd met betere uitkomsten en lagere sterfte.
Het proefschrift concludeert dat bèta-lactams een waardevolle aanvulling kunnen zijn bij de behandeling van resistente TB en benadrukt de noodzaak van verdere klinische studies, optimale doseringsstrategieën, resistentiemonitoring en gestandaardiseerde behandelprotocollen, vooral voor ernstig zieke patiënten op de ICU.