Boek 1: Het boek van alle angsten (2020) - Emy Koopman

Woensdag 11 maart 2026

Waar gaat het boek over?

Wat doe je als je samenleving verandert in een pestkoppenmaatschappij, waarin het recht van de sterkste geldt en iedereen die afwijkt wordt uitgestoten? Voor Fana en Viko is leven de kunst van het verbergen van je gebreken. In hun pogingen om sterk te zijn en mee te draaien verloochenen ze zichzelf en anderen. Naarmate hun omgeving verder verhardt, wordt het voor hen steeds moeilijker om kritiekloos mee te blijven bewegen.

Het boek van alle angsten is een roman over een wereld die verdacht dichtbij lijkt, een wereld waarin elke intieme bekentenis kan worden omgevormd tot publieke vernedering en elke zwakheid genadeloos wordt afgestraft. Beklemmend en ontzagwekkend.

Fragment (om een idee te krijgen van de stijl)

“In de vensterbank van het biologielokaal strekt een tomatenplant – een van de zoetste leden van de nachtschadefamilie – de punten van haar bladeren en haar laatste gele bloesems uit naar het nazomerzonlicht daarbuiten. Ongewoon fel licht voor de tijd van het jaar. Licht dat voedt, licht dat je laat groeien. Licht, ook, dat je kan uitdrogen, kan laten verschrompelen; de balans is delicaat. Voor de dertienjarige mens die naar de plant staart, doet het er niet toe – het licht, het strekken, of de bloesems nog vruchten zullen worden. Voor haar is de tomatenplant het dichtstbijzijnde ding om zich aan vast te klampen. Een vluchtpunt. Als ze hard genoeg staart, moet ze in de plant kunnen verdwijnen. Kleiner worden, almaar kleiner. Haar ledematen krimpen, haar armen en haar benen verslappen, elke vinger en elke teen trekt zich terug, haar te grote neus, haar zo goed als niet-bestaande borsten – alle uitsteeksels worden langzaam naar binnen gezogen, de romp in, en die romp krimpt ook.”

Beginzin

“Je vroeg me hoe het eindigt; zo dus: met stilte”

Het boek van alle angsten is te leen in de UB!

Terugblik op Dag 1 van de challenge

Op de eerste dag van de boekenweek startte er een mooie gevarieerde groep studenten. Heel goed, we hopen dat jullie de 8-dagen vol gaan maken! Maar je kunt ook één keer meedoen of om de dag met de Nederlandse of Engelse zinnen. Iedereen is welkom om het gewoon te proberen. Dus daag je vrienden uit en laat de woorden stromen. We blikken elke dag even terug, zodat we ook van elkaar iets kunnen leren.

Een begin met een einde

Voor iedereen die de challenge zag en het nog niet aandurfde... We begonnen ook niet zo gemakkelijk! Maar daarom heet het ook een challenge ;). Het boek van alle angsten van Emy Koopman begint met een zin over het einde. Dus ja, hoe schrijf je dan de volgende zinnen? Het is het begin van een roman, dus je moet de lezer nog nieuwsgierig maken om verder te lezen. Als je het einde verraadt, dan haal je de spanning er direct weer uit. Dus sommige inzenders bedachten de slimme truc om in de tweede zin terug te sturen naar het begin. Bijvoorbeeld zo: "Stilte - allesverslindende stilte - is ook hoe het begint." Of door de lezer nieuwsgierig te maken naar hoe we bij dit einde zijn gekomen, wat eraan vooraf is gegaan. "Ik zit in de bus en overdenk, over-denk, wat ik had kunnen zeggen." Slim bedacht!

De poëtische stijl

Dan had je natuurlijk ook rekening te houden met de stijl van Emy Koopman. We gaven je er een idee van met een fragment. Die stijl is niet rechttoe rechtaan, maar zit vol poëtische middelen, zoals herhaling en beeldspraak. Waarschijnlijk niet de manier waarop je zelf schrijft, maar wel een mooie uitdaging. Dat pakten jullie vol overgave op. We zagen goed gebruik van vergelijkingen, zintuigen en herhaling. "Ik vroeg of stilte ook een reddingsboei kan zijn" Echt mooi! Let wel op, maak het niet te zwaar. Als je in de eerste zinnen van een boek al in overtreffende trappen vol dood en vernietiging begint, dan kun je er later niet weer overheen. Het is alsof je een gesprek begint met schreeuwen, dat hou je gewoon niet vol en je raakt de aandacht van je luisteraars snel kwijt. Geeft niets voor twee zinnen, maar probeer in deze challenge een beetje te denken als een romanschrijver.

Personages en genre

In de eerste zin van Emy Koopman zit een 'je' en een 'me', een jij en ik dus. Sommige inzenders gingen in het algemeen verder met het begrip stilte. Dat is natuurlijk prima. Een enkeling introduceerde een 'hij' of 'zij' in de tweede of derde zin. Dat kan, maar is wel verwarrend voor een lezer. Verder gaan met een 'ik' (of een 'jij'), waarover je meer wil weten is wat de winnaar van dag 1 (en velen van jullie ook) slim doet. En bovendien neemt de winnaar het genre van de dystopie goed mee. Er is iets mis in deze wereld, wat dan precies? Deze zinnen maken nieuwsgierig en bieden de opening naar meer. En een klein detail: de winnaar gebruikt zelfs de puntkomma en dubbele punt net als Emy Koopman.

Het winnende begin van een boek, dag 1 is:

Je vroeg me hoe het eindigt; zo dus: met stilte. Stilte, maar allesbehalve rust; mijn gedachten hadden nu ruimte om te schreeuwen. Ze spraken de woorden uit die anderen in de stilte lieten liggen: stilte, het geluid van ultieme vernedering.

Hanne Plantinga (student psychologie)

Gefeliciteerd, Hanne!

Leuk om te weten

• Emy Koopman is naast schrijver ook psycholoog, en haar kennis over trauma en angst zie je subtiel terug in het verhaal.