Skip to ContentSkip to Navigation
Over onsFaculteit WijsbegeerteOnderwijsSamenvattingen van scripties

Have, H.A. ten

Vakgroep Praktische Filosofie

Judging Truth: Hannah Arendt on the role of truth tellers in the public sphere

Welke rol speelt de waarheid in het publieke domein? Hannah Arendt (1906-1975) meent dat waarheid altijd iets ‘anti-politieks’ in zich draagt. Ze ziet het spreken van de waarheid namelijk als een vorm van ‘dwang´. Iemand die de waarheid spreekt, dwingt het publiek immers tot acceptatie van de feiten ‘zoals ze nu eenmaal zijn’. Bovendien zet het spreken van de waarheid op zichzelf genomen niet tot handelen aan. Aangezien het publieke domein juist draait om vrije discussie (over individuele opinies en politieke plannen), hoort waarheid volgens Arendt daar dus niet in thuis.

En toch stelt Arendt ook dat het spreken van de waarheid van fundamenteel belang is voor het functioneren van de publieke sfeer. Een publieke sfeer kan volgens haar niet zonder professioneel waarheidsspreken, zoals de rechtspraak, de journalistiek of de wetenschap, omdat het in het publieke domein volgens Arendt draait om ‘herinnering’ van unieke handelingen en gebeurtenissen. Daarnaast meent Arendt dat waarheid en opinie niet noodzakelijk elkaars tegenovergestelden zijn: de waarheid valt te ‘ontdekken’ in de mening van de ander. Kortom, meent Arendt nu dat het spreken van de waarheid en het publieke spreken verenigbaar èn onverenigbaar is?

Om deze paradox te kunnen begrijpen, stel ik dat Arendt verschillende vormen van waarheidspreken onderscheidt en dat sommige vormen beter bij haar beschrijving van het publieke leven passen dan andere. Arendt meent dat het dwingende spreken van de waarheid ondergeschikt is aan het vrije publieke spreken. Maar welke mogelijkheden biedt Arendt voor het ‘waarachtige publieke spreken’?
Laatst gewijzigd:01 november 2013 11:40
printOok beschikbaar in het: English