Skip to ContentSkip to Navigation
Over onsFaculteit WijsbegeerteOnderwijsSamenvattingen van scripties

Popkema, M.

Auteur: Marcus Popkema
Afstudeerjaar: 1996
Vakgroep: Sociale filosofie, Sociale kennistheorie en Ethiek

Scriptie:
Driemaal de triple-test: Techniek, politiek, ethiek. Een analyse van een prenataal screeningsmiddel.

Samenvatting:
In de scriptie van Popkema wordt een analyse verricht van een hoogwaardige technologie. Deze vindt plaats aan de hand van begrippen die door Madeleine Akrich en Bruno Latour zijn ontwikkeld. De technologie die onder de loep wordt genomen is een medische technologie: de triple-test. Tot nu toe werd vooral geselecteerd voor prenatale diagnostiek op basis van leeftijd. Met de triple-test kan aan de hand van een buisje bloed van de zwangere vrouw worden bepaald of prenatale diagnostiek voor haar nodig is.
Het doel van de ananlyse is het verwerven van inzicht in de verhouding tussen moraal en techniek in het geval van de triple-test. Een veelgehoorde opvatting is dat een techniek een instrument is dat ten goede of ten kwade door mensen kan worden ingezet. Anderen menen dat moraal en techniek niet zo maar los van elkaar gezien kunnen worden. Moraal en techniek zouden volgens de laatsten nauw met elkaar zijn verweven.
Om inzicht te krijgen in de verhouding tussen normen en technologie in het geval van de triple-test brengt Popkema eerst de ontwikkeling van de test in kaart. Stap voor stap wordt bekeken hoe de test is vormgegeven. Popkema maakt hierbij aannemelijk dat er bij het ontwerpen een norm in de materie is terechtgekomen. Vervolgens geeft Popkema een overzicht van politieke uitspraken die in Nederland zijn gedaan over de test. Hij bespreekt daarbij onder andere regeringsstandpunten, rapporten van de Gezondheidsraad en verslagen van vergaderingen van de vaste Comrnissie voor de Volksgezondheid van de Tweede Kamer. Bij deze bespreking legt Popkema verbanden tussen de politieke uitspraken die zijn gedaan over de test en de normatieve aspecten die in de test aanwezig zijn.
Popkema laat met zijn analyse zien dat moraal en techniek niet los van elkaar kunnen worden gezien. Hij pleit er voor om moraal niet als een gegeven te beschouwen, maar als een evoluerende set van regels die in hun context werkzaam zijn. Hierbij dient de context te worden opgevat als bestaand uit zowel delibererende mensen als uit de materie die een onderdeel vormt van die context.

 

Laatst gewijzigd:01 november 2013 18:23