Skip to ContentSkip to Navigation
AlumniBlijf betrokkenAlumnus schrijft verhaal

Waakdienst / Henk van Putten

Eind twintigste eeuw, toen de bomen in de automatisering tot in de hemel groeiden, was ik werkzaam voor een softwarehuis. Het millenniumprobleem en de komst van de euro gaven een enorme impuls aan een branche die het economische tij al enige tijd mee had. Alles kon, alles mocht. Job-hoppers hadden om het half jaar een nieuwe baan, waar ze dan weer een paar honderdjes in de maand meer gingen verdienen. ‘Jezelf verbeteren’, heette dat; een kwalificatie van iemands persoon die hem deed samenvallen met de dikte van zijn portemonnee.

Personeel is schaars en daaraan heb ik te danken dat ik in Groningen aan de slag kan, de stad waar ik gestudeerd heb en het liefst wil wonen. In 1999 word ik gedetacheerd als applicatiebeheerder bij KPN, in het Hunzehuis bij het Centraal Station.

Op oudejaarsavond 31 december 1999 heb ik waakdienst vanwege het millenniumprobleem. Tot middernacht ben ik sober met alcohol, misschien dat ik me zelfs geheel onthoud ervan, precies herinner ik me dat niet meer. Gelukkig word ik niet gebeld op mijn waakdiensttelefoon tussen 0.00 en 0.30. Alles lijkt in orde en de kust zo veilig om ook een borreltje ter ere van de bijzondere jaarwisseling te nemen. Sterker nog, in ijltempo begin ik de achterstand nu in te lopen, een millenniumwisseling maak je per slot van rekening niet ieder jaar mee. Ik ben licht aangeschoten als tot mijn grote schrik om 01.30 alsnog de telefoon gaat. Wat nu? Opnemen zal nog lukken, maar helder nadenken over een kennelijk ontstaan millenniumprobleem kon wel eens lastig worden. Het is een hogere KPN-manager aan de lijn, de ketenbeheerder. Hij klinkt zéér vrolijk. ‘H-h-helemaal n-niets aan de hand hè?’ hikt hij.

Henk van Putten (1970) / alfa-informatica 1992, Nederlands 1994, theologie 2009

(thema: Oudejaarsavond)

Laatst gewijzigd:04 augustus 2014 10:20