Skip to ContentSkip to Navigation
AlumniBlijf betrokkenAlumnus schrijft verhaal

Fiets in roeste / Robbert Coops

Natuurlijk. Iedereen kreeg een fiets. Van zijn ouders. Tenminste wanneer je was toegelaten op de middelbare school. Een hele prestatie die feestelijk omlijst werd met een nieuwe fiets. De markering van een nieuwe status. Op weg naar volwassenheid?

Ook ik kreeg een fiets, maar geen nieuwe. Een groene, zonder versnelling of handremmen. Dat vond ik niet erg, want ik kreeg ook nog een horloge van het merk Pontiac (dat eeuwige roem verkreeg door gele truidrager Wim van Est die na een bijna fatale val bij de afdaling van de Aubisque in een zware Touretappe meldde dat zijn hart toen weliswaar stilstond, maar zijn horloge, een Pontiac, bleef lopen).

Die fiets heb ik overigens nog steeds. En dat horloge niet meer. Dat eerste is opmerkelijk want niet alleen overleefde hij de middelbare schoolperiode, fietsvakanties (met zware bepakking), Amsterdam en Den Haag (waar de fiets gewoon buiten stond) en mijn studieperiode in Groningen.

Ik woonde toen aan de Trompkade aan de rand van de Oosterpoort en fietste dagelijks naar Paddepoel – waar het Geografisch Instituut gevestigd was – en naar de binnenstad waar ik allerlei bestuurlijke dingen deed. Natuurlijk, er ging wel eens een lampje kapot. Of de band was lek, maar verder malheur was er eigenlijk niet. Toegegeven, mijn fiets zag (en ziet) er nondescript uit en werd (daardoor misschien wel?) zelden gestolen. Tot twee keer toe trof ik hem desolaat aan bij het station en een keer bij toeval bij het Academiegebouw. Met een geforceerd (hang)slot, dat dan weer wel.

Mijn fiets stond altijd buiten, vastgeketend aan het hekje samen met andere roestbakken van onbekende herkomst. Een zwaar leven zonder erkenning. Na zes jaar wachtte de terugtocht naar de Randstad. Mijn fiets – van een onbekend, fantasiemerk – staat nu comfortabel en overdekt in een stalling tussen nieuwe en flitsend uitgevoerde collega’s. Welverdiend. Zo nu en dan bevrijd ik hem uit de berging voor een kort ritje in de buurt. Of trakteer hem op een doorsmeerbeurt of een nieuwe velg.

De positie van mijn fiets is inmiddels allang overgenomen door een auto. Dat heeft niets met die fiets te maken maar alles met mij. Zo is het leven, ook van een fiets.

Robbert Coops (1949) /sociale geografie 1977

(thema: fiets)

Laatst gewijzigd:04 augustus 2014 10:20