Laten we aannemen dat je buiten de waarnemingshorizon van het zwarte gat start. Je ziet een volkomen donkere cirkel als je naar het gat kijkt. Rondom het zwarte gat zie jij de vertrouwde sterren van de nachtelijke hemel. Maar hun patroon is vreemd vervormd, doordat het licht van verre sterren verbogen raakt door de zwaartekracht van het zwarte gat.

In je val naar het zwarte gat, begin je sneller en sneller te bewegen door de zwaartekrachtsversnelling. Je voeten voelen een sterkere aantrekkingskracht dan je hoofd, omdat zij dichter bij het zwarte gat zijn. Daardoor wordt je lichaam opgerekt. Bij stellaire zwarte gaten is dit oprekken zo krachtig dat je lichaam uiteen wordt gescheurd voordat je de waarnemingshorizon hebt bereikt.

Als je in een superzwaar zwart gat valt, blijft je lichaam intact, ook als je de waarnemingshorizon passeert. Maar al snel daarna bereik je de centrale singulariteit, alwaar je geplet raakt in het punt van oneindige dichtheid. Je bent één geworden met het zwarte gat. Helaas is het onmogelijk voor je om naar huis te schrijven over je ervaringen.