De kwaliteit van een school is voor leerlingen en hun ouders enorm belangrijk. Vroeger was de schoolkwaliteit niet zo zichtbaar. Je kon je als ouder of als leerling alleen maar laten leiden door verhalen van kinderen die al op een school zaten. Tegenwoordig zijn er hitlijsten waar je de prestaties van scholen met elkaar kunt vergelijken. Is dit een verbetering of zijn er redenen om niet te hard van stapel te lopen?
In 1997 publiceerde het dagblad Trouw voor het eerst de prestaties van scholen voor het voortgezet onderwijs. Er ontstond een schokgolf in het onderwijs: mensen waren verbaasd, verontwaardigd of enthousiast. In Trouw stonden voortaan het percentage geslaagden, de uitval, het aantal zittenblijvers en de gemiddelde examencijfers voor Nederlands, Engels en wiskunde A. Met die gegevens in de hand deelde de krant een rapportcijfer uit. Scholen keken naar hun prestaties en ouders en leerlingen leken een objectief instrument in handen te hebben waarmee ze makkelijker een school konden kiezen. Namens de overheid reageerde de onderwijsinspectie door een kwaliteitskaart van scholen uit te brengen.
Inmiddels is het publiceren van prestatiegegevens over scholen in Nederland een ingeburgerd verschijnsel geworden. Maar wat is de betekenis van deze cijfers? Zijn de prestaties van scholen uberhaupt betrouwbaar en valide te meten en op een betekenisvolle manier met elkaar te vergelijken? Wat zijn de gevolgen ervan? Weten we nu alles over de schoolkwaliteit of blijven er raadsels? Wat zijn feiten, en wat zijn misvattingen?
De kwaliteit van het onderwijs daalt zienderogen, scholieren weten niet waar ze aan toe zijn en docenten zijn niet betrokken genoeg. Volgens Greetje van der Werf.
Zijn het de leraren of is het juist de organisatie van de school die bepalend zijn voor de kwaliteit van een school, Waarom schommelt die kwaliteit en kun je iets zeggen of een bepaald type kind het beste naar...
