Louwrens Hacquebord (Dokkum, 1947) is hoogleraar Arctische en Antarctische studies aan de Rijksuniversiteit Groningen en directeur van het Arctisch Centrum. Voor het Nederlandse poolonderzoek is hij gezichtsbepalend en de centrale persoon voor een hele generatie Nederlandse poolonderzoekers en in het buitenland is hij voor velen de Nederlandse ‘Mr. North Pole’.
Hacquebord heeft een grote rol gespeeld in de ontwikkeling van het Arctisch Centrum, waarvan hij in 1985 hoofd werd en sinds 2002 directeur is. Het centrum is een platform voor polair onderzoek geworden en heeft een multidisciplinair onderzoeksprogramma voor een beter begrip van het arctisch milieu ontwikkeld en het gebruik ervan vroeger en nu. Met Antarctica (de Zuidpool) werd ook het geografisch onderzoeksgebied verruimd. In het buitenland vertegenwoordigt het centrum Nederland in diverse fora.
Hacquebords onderzoek betreft de historische exploitatie van de poolgebieden. Zijn proefschrift in 1984 had als onderwerp ‘Het verblijf van Nederlandse walvisvaarders op de westkust van Spitsbergen in de 17de eeuw.’ Ook publiceerde hij over andere verblijfplaatsen van walvisvaarders, de ontdekkingsreizen van Willem Barentsz en diens overwintering op Nova Zembla. Vanuit zijn aandachtsveld voor walvisvaart, jacht door inheemse volkeren en mijnbouw bestudeert hij ook de beweegredenen van hen die aan deze exploitatie deelnemen. Niet alleen vroeger, maar ook nu de afname van het zeeijs in het Noordpoolgebied aanleiding is voor grote belangstelling voor de eigendomsrechten en de exploiteerbare bodemschatten.
In zijn onderzoek staat Hacquebord bekend om zijn brede blik, die hem in staat stelt vanuit zeer verschillende invalshoeken te werken. Dankzij de maatschappelijke relevantie en wetenschappelijke kwaliteit van zijn onderzoek is Hacquebord erg succesvol in het verwerven van onderzoeksgelden.
Als erkend deskundige is Hacquebords inbreng van belang in het bedrijfsleven, de politiek en in de maatschappij in het algemeen. Met energie draagt hij zijn kennis uit, niet alleen binnen de wetenschap, maar ook bij het grotere publiek. Hij geeft lezingen, publiceert toegankelijke nieuwsartikelen en verzorgt bijdragen aan tentoonstellingen. Ook als docent trekt hij opmerkelijk veel studenten.
Hacquebord stond in 1990 aan de wieg van de oprichting van het International Arctic Science Committee (IASC), waarvan hij momenteel vice-president is. Bovendien is hij vanaf de oprichting in 2007 directeur van het Willem Barentsz Polar Institute, dat gericht is op de bundeling van poolonderzoek in Nederland.
In de afgelopen vijftien jaar heeft Hacquebord nauw samengewerkt met de Nederlandse industrie, waarbij de duurzaamheid van mijnbouwprojecten en de bescherming van de belangen van de inheemse bevolking van de Arctische regio voorop stond. Zijn kracht is dat hij pragmatisch opereert en altijd zoekt naar oplossingen die aanvaardbaar zijn voor alle betrokken partijen, inclusief NGO’s en organisaties als WWF en Greenpeace. Deze benadering wordt ook aan Russische zijde op prijs gesteld.
Hacquebord weet diverse ministeries (Economische Zaken, Buitenlandse Zaken en Algemene Zaken) te motiveren. Zijn aanpak leidde ertoe dat Nederland in het kader van het Project Delta wordt gepresenteerd als een bekwame en duurzaam opererende partner bij de olie- en gaswinning in de Karazee en het Yamal-schiereiland in Siberië. Dit heeft als gevolg dat omvangrijke civiele projecten en - op langere termijn - olie- en gasproductieactiviteiten door Nederlandse bedrijven kunnen worden uitgevoerd. In tijden van economische tegenspoed zijn deze handelsbevorderende activiteiten, waaraan Hacquebord een onmisbaar aandeel levert, cruciaal voor de Nederlandse economie.
Louwrens Hacquebord wordt benoemd tot Officier in de orde van Oranje Nassau.
